نامزدهاى جانشينى محمد ( ص ) بپذيرند . چنين نامزدى تنها مىتوانست از بنى هاشم باشد و در ميان آنها على ( ع ) ممتازترين و متعالىترين چهره را دار بود . وى نبيرهء هاشم و نوهء عبد المطلب بود . فرزند ابو طالب ، عموى محمد ( ص ) بود ، ابو طالبى كه از پيامبر نگهدارى كرد و عشق پدرى را به او ارزانى داشت ، پدرى كه قبل از تولدش مرده بود . على ( ع ) نزديكترين و صميمىترين ياور محمد ( ص ) بود . براى پيامبر در قحطسالى مكه ، به صورت محافظش عمل نموده بود . و او نتيجتا وى را هم قبل از هجرت و هم در مدينه ، به عنوان برادرش پذيرفته بود . ( 50 ) او اولين مردى بود كه اسلام را پذيرفت ( 51 ) و خديجه اولين زن مسلمان بود . او همسر فاطمه ( ع ) ، تنها دختر باقيمانده پيامبر بود ، و محمد ( ص ) فرزندانش حسن ( ع ) و حسين ( ع ) نوادگان پيامبر ، را بغايت دوست مىداشت . به نظر مىرسد كه اين تمايزات و فضايل و سجاياى شخصى ، مقامى يكتا و ممتاز بر ديگر اعضاى خانواده و اصحاب پيامبر ، را براى على بوجود آورده باشد . و گروهى از دوستانى را برايش فراهم ساخت كه خود را با كمال اشتياق و توجه بخصوصى حتى در طول زندگى پيامبر بر او وقف كردند . شايد بخاطر اين دليل است كه شيعه مدعى وجود تشيع حتى در زمان زندگى پيامبر است . سعد الاشعرى و نوبختى قديمترين اصحاب ملل و نحل ، صريحا بيان مىكنند كه تشيع ( در مفهوم توجه و ستايش خاص از امتيازات شخص على ( ع ) در زمان زندگى محمد ( ص ) ظاهر شده بود . ( 52 ) علاوه بر اين ، اين نگرش فضائل عالى على ( ع ) براى احراز خلافت ، با حوادث زيادى كه در زمان پيامبر صورت گرفت و در آن حضرتش ، عنايات خاصى را نسبت به على ( ع ) نشان داد تقويت گرديد : براى توضيح رشد اعتبار و مطلوبيت على ( ع ) لازم است چند مورد از آنها را در اينجا خاطرنشان سازيم : 1 - در ابتداى رسالت پيامبر وقتى كه آيه « به قبيله‌ات به نزديكترين خويشانت اخطار كن » ( سورهء 26 ، آيهء 214 ) بر آن حضرت نازل شد ( در حدود سه سال پس از اولين وحى به محمد ( ص ) و مسلمان شدن خديجه ، على ( ع ) و أبو بكر ) آن حضرت تمام بنو عبد المطلب را گرد آورد و آنان را از دعوتش آگاه ساخت و با ارائه شرحى از وظائفش به منظور انجام امور بعدى از آنها تقاضاى حمايت و كمك